Leidse Biologen 1965

Ron Willemse

Belangstelling voor biologie

Het gymnasium leek niet aan mij besteed. Met minimale inspanning en maximale interesse in buitenschoolse activiteiten heb ik mijn diploma in 7 jaar gehaald.
Daarna naar Delft chemische technologie studeren, lid geworden van Virgiel, meer tijd in societeit doorgebracht dan studeren, wat mijn vader met lede ogen aanzag. "Kom dan maar in de winkel werken!" Maar al gauw zag hij dat werken in de slagerij niets voor mij was, dus sprak hij "ga asjeblieft weer studeren, maar niet in Delft".
De lijst gepakt van mogelijkheden (toen ter grootte van een A4-tje) en afvinken...biologie bleef over. Dus naar Leiden om biologie te gaan studeren, alwaar ik een week later bij morfologiepracticum binnenviel.

Studie

Ondanks het feit dat mijn motivatie voor de biologiestudie niet groot was, heb ik met veel plezier in 7 jaar en 3 maanden de studie voltooid. Mede-oprichter van het illustere biologengezelschap GLULL. Buiten feesten en partijen organiseerden we ook biologie-excursies, zoals tweemaal naar de Biesbosch. In 69 was ik voorzitter van de diescommissie....feesten organiseren vond ik geweldig.

Toen bereikte Gerard Majoor en mij het verzoek van de rector van Dalton Voorburg of we de lessen van een weggevallen leraar konden overnemen. De avond voor de eerste lessen hebben Gerard en ik gedobbeld wie 5 MMS zou krijgen...ik won...nou dat heb ik geweten... Een klas vol bloedmooie meiden van ongeveer mijn leeftijd. Het enige onderwerp waarin ze geïnteresseerd waren was, je raadt het al: sex. Onderwijl moest er ook nog gestudeerd worden.

Na bij Andre Deelder de techniek van gradipore-elektroforese geleerd te hebben, deed ik mijn laatste onderwerp bij zijn vader. Bij het RIVO heb ik onderzoek naar eiwitten in het bloed van palingen gedaan om mogelijke geslachtsbepalende factoren te vinden. Daartoe moest er ook bloed onderzocht worden van een "zuivere populatie"...dus met onderzoekschip de Tridens naar de Azoren. In windkracht 10 stond ik fier op de brug naast de kapitein, het schip stampend op torenhoge golven, terwijl iedereen zeeziek op kooi lag.

Werkzaamheden

Na afstuderen een volledige baan in het onderwijs. Aanvankelijk aan Het Dalton Voorburg, maar na teruglopen van het aantal leerlingen, kwam ik op het gloednieuw opgerichte Erasmuscollege in Zoetermeer terecht, alwaar ook Bram Bol werkte. Het bleek een inspirerende omgeving. Vol enthousiasme, Daltonvisie en idealen hebben Bram en ik daar het vak biologie op de kaart gezet. Het eerste eindexamenjaar haalden we de maximale percentylscore, wat waren we trots.
Intussen zette ik een werkweek op: met rugzak en tent lopen langs de paden van de GR...wild kamperen en 's avonds natuurlijk kampvuur. De animo was groot. Het afzien af en toe ook. Nog lopen er oud-leerlingen rond met bevroren teenkootjes, opgelopen tijdens een barre tocht over de Haute Fagne in de onverwachts opkomende sneeuwstorm die pad en vlonder aan het oog onttrokken.

Begin jaren tachtig werd ik mee gevraagd op de Rome reis- vanwege mijn gymnasiale achtergrond.... en zie, mijn interesse in de klassieke oudheid was gewekt.... Sindsdien veel gelezen en cursussen gevolgd, mijn boekenkast "Rome" barst uit zijn voegen, vele malen op het Forum Romanum gestaan met leerlingen ademloos aan mijn lippen gekluisterd. De geschiedenis en ruines van het oude Romeinse Rijk zijn sindsdien mijn grote hobby.

Persoonlijke informatie

Na pensionering (2009) vele lange reizen gemaakt met "mijn lieve vrouwtje" Leny (al 42 jaar lang getrouwd) en af en toe vergezeld door zoon Roel met partner Gaby door Italie, Griekenland, Turkije, Syrie , Jordanie, Marokko met ons kleine maar oh zo praktische Westfalia-camperbusje.

Sinds enige jaren lijd ik aan nierinsufficientie, maar daar merkte ik nooit zo veel van. Helaas, het afgelopen jaar is mijn nierfunctie plotseling spectaculair snel gedaald, tot nog maar 7%. Dus nu aan de nierdialyse en in afwachting van een nieuwe nier. En ziedaar een wonder: Leny heeft één van haar 100 % werkende nieren beschikbaar gesteld en we matchen. Dus binnenkort de transplantatie.

En nog een tweede wonder. Dit jaar is onze kleinzoon geboren, Teun, een rossig vrolijk, beweeglijk polderjongetje dat nu na 7 maanden al de hele kamer rondkruipt en als een duveltje uit een doosje plots rechtop staat, om alles te grijpen wat hij maar ziet om niet meer los te laten.